Saluhan Mo Ako

Siguro ay sadyang manhid lamang ang mga pandama ko

kaya palaging matabang ang putahe sa hapagkainan

at ang bawat araw ay isang walang katapusang siglo

na lagi’t lagi ay kailangan kong gampanan.

Hanggang sa saluhan mo ako…

at unti-unting tinuruan ang aking katawan

na makaramdam at damhin ang bawat pulsong

umiindayog sa musika ng iyong kahiwagaan.

Tinuruan mo akong makita ang ganda

sa bawat likha, kagaya nitong tula

na kung tutuusin ay kumpol lamang ng mga letra

kung ‘di lamang nito binabaybay ang ating pagsasama.

Minarkahan mo ang bawat sentimetro nitong sansinukob

ng tinta ng ating mga pangarap at alaala

sa puntong kahit ang bukas ay akin nang ipinagkaloob

sa mga bulong na isinawika sa silong ng munting pag-asa.

Ayaw kong maging matabang ulit ang nilaga

o maging kapaguran ulit ang bagtasin ang kalsada,

ayaw kong bumalik sa pagiging bangkay

ang kaluluwa kong kinitil ng paghihintay.

Gusto kong manatili sa mahika nitong tagimpan

na nagsasabing lahat ng ito'y may patutunguhan

basta't mayroong ikaw na hahalik sa aking noo

at tayo na bubungad sa bawat pagbangon ko.

Kaya huwag ka sanang magsawang turuan ako

sa ‘di mabilang na bagay na darating pa sa mundo

sapagkat wala namang saysay itong aking pagkatuto

kung hindi lang din ikaw ang hahawak sa kamay ko.